به وقت چهل سالگی

میگن آدمها تا چهل سالگی هر‌ شخصیتی که دارن، اگر تغییر نکنن و به جایی نرسیده باشن بعدش هم نمیرسن

اما بنظر من از این سن به بعد بازی اصلی برای هر آدمی شروع میشه و زندگی بیش از پیش جذاب تر میشه

یجور نقطه مرزی توی زندگی، مرز بین کودکی و بزرگسالی، مرز بین فهمیدن و نفهمیدن ها، و ...

از اینجا به بعد تو زندگی هم راحت تر میتونی همه چی رو مرز بندی کنی، دور ادمهای مهم زندگیت یه خط آبی خوشرنگ بکشی و دور آدمهایی که دوست نداری یه خط قرمز پررنگ

آدمهای مهم زندگیم دوستتون دارم

پ ن ۱ : آدمهای مهم زندگیم اندازه انگشتهای دستن و نه بیشتر

پ ن ۲: دایره قرمز پررنگ زندگی من هیچ آدمی درونش نیست چون دوست نداشتن آدمها یعنی دوست نداشتن خودم

پ ن ۳ : بیرون اون دایره خوشرنگ آبی من کلی آدم هست، که حاشیه زندگی من رو میسازن و گاهی هم حاشیه سازی میکنن و رو اعصاب آدم راه میرن

خلاصه که تولدم مبارک 😁